Recensie: ‘Mr. Hiddema’

door:
Stan de Jong schreef een biografie over strafrechtadvocaat Theo Hiddema. In het boek wordt het leven van Mr. Hiddema beschreven als strafpleiter, dandy en dwarsligger. Je krijgt een kijkje in het leven van deze beroemde strafrechtadvocaat.

Op 1 april 1944 werd Hiddema geboren in Friesland, werd in zijn puberteit recalcitrant en was geen modelleerling. Zijn vader, die nationalistisch was, stuurde hem naar een zeer streng instituut met het doel om Theo zijn eindexamen te laten halen. Ook de politieke voorkeur van Hiddema komt ter sprake. Zo was hij in zijn puberjaren nog een linkse rakker, maar tegenwoordig stemt hij PVV.

Na een half jaar psychologie te hebben gestudeerd in Amsterdam is Hiddema toch overgestapt naar de opleiding Rechten in Groningen. Niet als doel hebbende een hele goede advocaat te worden, maar om te kunnen genieten van het studentenleven. Theo vond de studie zelfs saai en het ging hem gemakkelijk af. Het enige vak wat hem wel boeide was het strafrecht. Het ging om leven en dood.

In de tijd dat Hiddema zich ging specialiseren in het strafrecht was het nog niet zo populair als nu. Het strafrecht werd niet beschouwd als een volwaardig vak en de strafrechtadvocaten van toen deden er ook civiele zaken naast. Theo was van mening dat hij het beter kon dan de toenmalige strafrechtadvocaten. Hij vond dat het strafrecht meer pit nodig had. Met deze motivatie groeide hij uit tot een van de bekendste strafpleiters van Nederland.

Tegenwoordig kunnen wij als rechtenstudenten alleen maar dromen van een baan. Hiddema solliciteerde, kreeg een baan aangeboden, maar had hiervoor bedankt. Hij solliciteerde door en kreeg uiteindelijk een stage aangeboden bij Max Moszkowicz. Hier kreeg hij te maken de glamour van het advocatenleven van toen. Hij mocht wonen in een van de huizen die Moszkowicz in zijn bezit had mocht de soirées bijwonen die zijn baas organiseerde.

Uiteindelijk begon Hiddema zijn eigen kantoor in Maastricht en zijn klandizie groeide. In die periode kreeg hij het aan de stok met Moszkowicz die een klacht tegen Hiddema indiende bij de Nederlandse Orde van Advocaten. Het bleef niet bij slechts een klacht. Toch is het Moszkowicz nooit gelukt om Hiddema van het tableau te laten schrappen.

In het boek worden een aantal beruchte strafzaken van Hiddema besproken. Ook zijn gedachte over het rechtssysteem in Nederland komt aan de orde. Zo vindt hij dat de landsgrenzen weer moeten worden ingesteld als opsporingsmiddel. En dat criminelen steeds een nieuwe kans dienen te krijgen. Ondanks het feit dat Hiddema op de PVV stemt, is hij het niet eens met het ‘three strikes out’ idee. Zijns inziens is het onmenselijk om mensen voor goed op te sluiten nadat zij drie keer zijn veroordeeld. De staat moet de wraakgevoelens van de burgers vergelden.

Het boek lijkt meer een autobiografie te zijn. Het is net alsof je Mr. Hiddema hoort praten. Aan zijn eigen woorden en manier van formuleren is geen afbreuk gedaan door schrijver Stan de Jong. Het geeft het leven van deze bekende strafrechtadvocaat zeer gedetailleerd weer en voor studenten die kiezen om zich te gaan specialiseren in het strafrecht is het een interessant boek, waar je zelfs nog het een en ander van opsteekt.