Carrie Jansen; van gothic jurk tot wapperende toga

door:
Op het terras van het Westerpaviljoen wacht ik op een bijzondere nieuwkomer in de advocatuur. Bijzonder, omdat ze reeds een plek in Rotterdam heeft veroverd als columniste, spreekster, onderneemster van de punkwinkel ‘The Black Widow’, omroepster, schrijfster en voorvechtster van de sociaal zwakkeren in de samenleving. Zo organiseerde ze onder meer ‘de meiden van de Keileweg’, een project met de Rotterdamse straatprostituees. Onlangs heeft zij een opzienbare carrièremove gemaakt. Dagelijks fietst Carrie nu over de Erasmusbrug naar het kantoor Rietbergen & Partners Advocaten. Komen de haar zo kenmerkende bevlogenheid, passie, creativiteit en scherpe tong ook van pas als advocaat?

Carrie, natuurlijk luidt mijn eerste vraag: waarom heb je Rechtsgeleerdheid in Leiden gestudeerd en niet in Rotterdam? En waarom zo laat?

Ja, natuurlijk vraag je dat, haha. Ik heb in deeltijd “Rechtsgeleerdheid voor Professionals” gestudeerd aan de Universiteit van Leiden. Dit is een speciaal progamma om je bul sneller te kunnen halen. Met héél hard werken heb ik dat dan ook in vier jaar behaald. In Rotterdam zou ik er veel langer over hebben gedaan.

Ik heb altijd al de ambitie gehad om rechten te studeren. Na de middelbare school heb ik echter gekozen voor een studie maatschappelijk en cultureel werk aan de Sociale Academie de Horst. Daarna heb ik nog even maatschappijgeschiedenis gestudeerd. Dat vond ik al gauw erg theoretisch en ben ik gestopt. Vervolgens ben ik gaan werken bij een jongerenadviescentrum als maatschappelijk werkster. Toen volgden er nog allerlei activiteiten en bezigheden en is het er niet meer van gekomen om rechten te studeren. Totdat ik de echtgenote van Ivo Opstelten tegenkwam. Zij is zelf op latere leeftijd kinderrechter geworden en zij heeft me min of meer overtuigd dat ik toch rechten moest gaan studeren.

Welke zaken doe je nu als advocaat en hoe is de sfeer bij jullie op kantoor?

Ik werk als advocaat in een samenwerkingsverband. Op deze manier kan ik zelf mijn uren bepalen. Op dit moment houd ik me vooral bezig met familie- en jeugdrecht en het huurrecht. Denk daarbij aan echtscheidingen, het aanvechten van een door Bureau Jeugdzorg geïndiceerde machtiging

uithuisplaatsing en ondertoezichtstelling, maar ook veel zaken met ontruimingen en huiselijk geweld.

De sfeer bij ons op kantoor is goed. Tijdens de lunch bespreek ik ook zaken met mijn collega’s. Daarnaast is er volop ruimte om te klankborden over wat ik meemaak. Vooral als startend advocaat is dat belangrijk. Hoewel ik nu al vrij zelfstandig werk, heb je in het begin de hulp van ervaren collega’s nodig. Samen met mijn patroon heb ik de beschikking over een assistent en een ervaren secretaresse. Zij voelt me goed aan en speelt daar op in. Zo weet ze bijvoorbeeld precies wanneer ik na een lastig of langdurig gesprek even niet gestoord wil worden. Dat werkt heel prettig.

Ik ben zeer bevlogen, maar dat zorgt er ook voor dat ik moet waken niet te veel emotioneel betrokken te raken

Maak je veel mee en wat grijpt je het meest aan in de rechtspraktijk?

Ja, het is soms onvoorstelbaar wat mensen elkaar kunnen aandoen. Vooral de gevallen met jonge kinderen laten me niet ongeroerd. Ik ben zeer bevlogen, maar dat zorgt er ook voor dat ik moet waken dat ik niet te veel emotioneel betrokken raak. Mensen kan ik niet veranderen, maar ik vind het irritant als instellingen niet goed werken. Die zijn ingesteld om hun taak te doen. Sommige gezinsvoogden treden kordaat op en anderen weer niet. Dat verschil in kwaliteit vind ik waardeloos. Samen met andere advocaten pleit ik daarom voor een meer eenduidige aanpak. Een kind heeft maar één jeugd. Je kan een kind dat de leerplicht verzuimt niet jaren thuis laten zitten. Daar moet snel en adequaat op worden gereageerd. Vooral als er jonge kinderen in het spel zijn.
Tevreden ben ik met de onlangs in werking getreden wetswijziging (1 januari 2012) dat de gemeenschap van goederen reeds eindigt bij het indienen van het verzoekschrift tot echtscheiding. Op deze manier voorkom je veel beter financiële ellende tijdens de echtscheidingsprocedure.

Het opkomen voor de zwakkeren loopt als een rode draad door je carrière. Hoe zit dat nu met het behartigen van belangen van cliënten?

Ik vind het niet meer dan normaal dat je opkomt voor de zwakkeren. Iedereen zou dat moeten doen! Natuurlijk heb ik als advocaat ook grillige cliënten of mensen die niet de waarheid spreken.

Heb ik net een echtscheiding rond en dan gaat cliënte terug naar haar man. Of een moeder die vraagt om een uithuisplaatsing van haar kind wegens gedragsproblemen. Heb ik dat net allemaal geregeld dan wil de moeder ineens het kind weer terug bij haar in huis hebben! Dat kan niet want een kind moet weten waar het aan toe is.

Cliënten kunnen je ook verrassen tijdens zittingen. Dan blijkt namelijk pas bijvoorbeeld dat ze ergens anders ook nog een kind hebben. In dit soort gevallen moet je het vooral van je improvisatie-vermogen hebben. Gaandeweg kan je daar steeds beter op inspelen.

Ik vind het niet meer dan normaal dat je opkomt voor de zwakkeren

Wat zijn de voor- en nadelen en de valkuilen van het bekend zijn voor de uitoefening van het vak van advocaat?

Iedereen kent me natuurlijk als de flapuit. Naast de regels van het beroepsgeheim heb ik als advocaat niet meer de vrijheid, die ik voorheen wel had, om alles te kunnen zeggen. Dat heb ik inderdaad wel in moeten korten. Vroeger deed ik wel eens mee met de vakbonden en hield ik een praatje voor het stadhuis in Rotterdam. Tja, dat kan niet meer. Dus ik heb een aantal vrijheden op moeten geven.

Voordeel is dat ik mede door mijn bekendheid veel cliënten heb en daarmee een volle werkweek. In het begin werd ik ook benaderd door cliënten die dachten dat als ze bij mij kwamen voor juridisch advies, ik tevens de media zou inschakelen om aandacht te vragen voor hun probleem. Van het begin af aan ben ik heel duidelijk geweest: dat is niet het geval. Al met al kan ik zeggen dat ik een zware baan heb, maar tegelijkertijd is het ook elke dag weer een uitdaging en geeft het me heel veel voldoening.

Over Carrie Jansen

Carrie Jansen werd in 1954 geboren in Utrecht. Op 22-jarige leeftijd verhuisde zij naar ‘haar’ stad Rotterdam. Als maatschappelijk werkster raakte zij in contact met junks en prostituees, voor wie zij zich later nog vaak zou inzetten. In de jaren ’90 rolde Carrie de mediawereld in en vergaarde zij bekendheid als columniste en schrijfster. Zij was een groot voorvechtster voor de prostituees op de Rotterdamse Keileweg. In 2009 studeerde zij in Leiden af in de rechten. Sinds 2010 is zij advocate bij Rietbergen en Partners in Rotterdam.

Uit: Fiat Justitia, 2012, jaargang 24, nummer 5