Het leek alsof er een gezonde work-life balance bestond

door:
Nadat Fleur Brockhus haar studie rechten met goed gevolg had afgerond, ging zij aan de slag als advocaat-stagiaire bij een groot advocatenkantoor aan de Amsterdamse Zuidas. Helaas kwam ze er gaandeweg achter dat haar werk haar niet gelukkig maakte en na twee jaar besloot ze haar baan op te zeggen. Ze schreef een roman over haar Zuidas-ervaringen: De Urenfabriek. Fiat Justitia sprak met Fleur over haar studietijd, haar voormalige én huidige carrière en haar beslissing het roer om te gooien.

Als rechtenstudent was Fleur erg ambitieus; ze studeerde hard en haalde hoge cijfers. “Ik vond de rechtenstudie interessant, hield van problemen analyseren en oplossen. Naast mijn studie was ik ook actief, namelijk in de faculteitsraad en als student-assistent,” aldus Fleur. Daarnaast was Fleur actief bij een studentenvereniging en liep ze tijdens haar studie twee stages, allebei bij grote advocatenkantoren. Voordat ze aan haar baan als advocaat-stagiaire begon, had ze dus wel al ervaring in de advocatuur opgedaan. “Ik heb één van mijn stages in New York gelopen. Daaraan heb ik goede herinneringen overgehouden. Daar zat een klein team van advocaten met wie ik het goed kon vinden.”

Met mijn hoge cijfers had ik het gevoel dat ik het aan mijn omgeving verplicht was om bij een gerenommeerd advocatenkantoor te gaan werken

Na deelname aan een buitenlandse masterclass van een groot advocatenkantoor werd Fleur uitgenodigd om te komen solliciteren. Op de masterclass had ze een goede indruk gekregen van het kantoor. “Het leek alsof er een gezonde work-life balance bestond,” aldus Fleur. Ook geeft ze toe dat ze toentertijd gedreven werd door status: “Een groot kantoor leek me glamourous en door mijn hoge cijfers had ik het gevoel dat ik het aan mezelf en mijn omgeving verplicht was om te gaan voor een topkantoor waar ik uit de voeten zou kunnen met mijn ambitie.” En zo begon Fleur haar carrière als advocaat-stagiaire bij een gerenommeerd Zuidas-kantoor.

Op de vraag waarom ze na twee jaar dan toch besloot haar prestigieuze baan op te zeggen antwoordt ze: “Na twee jaarkon ik het gewoonweg niet meer opbrengen om naar kantoor te fietsen. Het was de combinatie van veel stress, een veeleisende werkgever en inhoudelijk niet altijd even interessant werk. Ik vond het heel moeilijk om op te zeggen, het voelde als falen, en veel mensen vonden het jammer.” Toch heeft ze nooit spijt gehad van haar keuze. “Ik ben blij dat ik naar mijn hart heb geluisterd.” Het opzeggen van haar baan bij een topkantoor ziet Fleur niet als een taboe. Wel merkt ze op dat je er tegen moet kunnen dat het door veel mensen niet begrepen zal worden. “Anderzijds zullen anderen het juist stoer vinden. Weet je, iedereen vindt altijd wel iets. Het is veel belangrijker om te luisteren naar wat je zelf vindt.”

Na twee jaar kon ik het gewoonweg niet meer opbrengen om naar kantoor te fietsen

Het leven op een groot advocatenkantoor zag Fleur als een mooi decor voor een boek. Het is een aparte wereld met eigen regels, en dat intrigeert. “Ik hoorde zoveel verhalen om me heen van ongelukkige advocaat-stagiaires bij diverse kantoren, dat ik het als mijn roeping zag om een boek te schrijven dat kon dienen als steuntje in de rug voor advocaten en als voorlichting voor studenten,” zegt Fleur. En zo ontstond haar debuutroman De Urenfabriek, een verhaal over de net afgestudeerde juriste Felice Jansen die aan de slag gaat bij het fictieve prestigieuze advocatenkantoor Blick&Bleecker. Eenmaal aan de slag krijgt ze te maken met haar patroon Ria, die haar de hele dag spa rood met een rietje laat halen, haar onmogelijke deadlines stelt, laat overwerken in het weekend en door Felice gemaakt werk vol rode pennenstrepen teruggeeft of zo de prullenbak in gooit. Ondertussen begint Felice een affaire met een getrouwde collega, die uiteindelijk ook weer eindigt, en wordt ze steeds ongelukkiger op haar werk.

“Het klinkt gek, maar ik had eigenlijk wel verwacht dat het boek zou aanslaan,” zegt Fleur over het succes van De Urenfabriek. “Het verhaal is geschreven met een knipoog en heel herkenbaar. Ook veel mensen uit andere beroepsgroepen herkennen elementen uit het boek.” Haar vorige collega’s konden gelukkig wel om haar boek lachen en vonden het eveneens herkenbaar. Voordat Fleur besloot haar baan op te zeggen, heeft ze tijdens een vakantie diep nagedacht over wat ze wilde doen. Daar kwam uit voort dat ze eigenlijk het liefst wilde schrijven; dat had ze van jongs af aan al gedaan. Aldus besloot ze haar eigen tekstbureau te beginnen.

Ik hoorde zoveel verhalen om me heen van ongelukkige advocaat-stagiaires bij diverse kantoren, dat ik het als mijn roeping zag er een boek over te schrijven

“Eigen baas zijn is spannend en erg leuk.Je kunt je eigen tijden en tarief bepalen en je kunt kiezen of je met een klant in zee gaat of niet. Dat geeft een groot gevoel van vrijheid. Ook houd ik van overzichtelijke projecten. Dat is weer iets heel anders dan slopende dossiers. Er zijn drukke en minder drukke tijden, daar moet je wel tegen kunnen,” aldus Fleur over haar nieuwe carrière als tekstschrijver. Gelukkig heeft ze altijd projecten lopen. Zo is ze nu bezig met een nieuw boek dat ze samen schrijft met een andere schrijfster. In het boek wordt het sprookje van Juffrouw Holle in een nieuw jasje gestoken. Er hoort ook een blog bij, die nu al te bezoeken is op www.juffrouwholle.nl. Daarnaast is Fleur bezig met het schrijven van haar nieuwe roman, dat een vervolg wordt op De Urenfabriek en dat zich afspeelt in de Verenigde Arabische Emiraten, waar Fleur zelf inmiddels ook woonachtig is. Tot slot schrijft ze regelmatig columns op de website www.chicklit.nl en www.advocatie.nl. Aan werk dus geen gebrek!

Rechtenstudenten die na hun studie aan de slag willen bij een groot advocatenkantoor of daarover twijfelen, raadt Fleur aan stage te gaan lopen. “Een masterclass of voorlichtingsdag zegt zo weinig. Ga de sfeer proeven, probeer een beeld te krijgen van hoe het er echt aan toe gaat op kantoor. En kijk of dat bij jou past. Mijn belangrijkste tip: luister naar je gevoel. Status, geld, de mening van anderen: het lijkt allemaal zo belangrijk, maar uiteindelijk doet het er alleen toe hoe jij je erbij voelt.”